به نكاح عبد با امه راجع بوده و ضمير در [ فيها ] بروايت عود مىكند . قوله : و هو متوقف على العقد : ضمير [ هو ] به نكا راجع است و كلمه [ واو ] حاليّه است . قوله : و ايجابه اعطاء شىء : كلمه [ ايجابه ] معطوفست به [ تسميته ] و حاصل مراد اينست كه نه ناميدن آن در روايت به اسم نكاح اشكال و قدحى دارد و نه آنكه ايجاب را اعطاء شئ من المال قرار دادن مستلزم محذورى مىباشد . قوله : و هو ينافى الاباحة : ضمير در [ هو ] به اعطاء شئ راجع است . قوله : لانّ قوله عليه السلام الخ : علّتست براى [ و لا يقدح ] قوله : و لانّ رفعه بيد المولى : ضمير در [ رفعه ] بنكاح راجع است . قوله : و لانّ العبد ليس له اهلية الملك : مقصود از ملك مالك شدن وى نسبت به بضع مىباشد . قوله : فلا وجه لقبوله : ضمير در [ لقبوله ] به عبد عود مىكند . قوله : و الجهتان ملكه : مقصود از [ جهتان ] عوضان يعنى مهر و بضع مىباشد و ضمير در [ ملكه ] بمولا راجعست . قوله : فلا ثمرة لتعليقه ملكا بملك : ضمير در [ لتعليقه ] به مولى راجعست . قوله : نعم يعتبر رضاه بالفعل : ضمير در [ رضاه ] بمولى راجع بوده و مقصود از [ بالفعل ] نكاح عبد با كنيز است و ممكن است مقصود از [ بالفعل ] در مقابل رضايت بعدى باشد .